Anne ve Bebek - Annelik

Hedefsiz çevre, bilgi ve sevgi açlığı onları sıradan; yetersiz hatta özürlü yetişkinlere dönüştürebilir.S. Summak

Biz anneler çocuklarımızın çamuruna şekil verecek çömlekçi ustalarıyız, Winifred Sackville Stoner (bir profesyonel anne) Her insan kainatta bir benzeri bulunmayan ve sonsuza dek bir eşi bulunamayacak olağanüstü bir sanat eseridir. Eş yumurta ikizleri bile birbirinin aynı değillerdir. Onları ayıran bir takım fiziksel ve ruhsal özellikleri mutlaka vardır.

Yeni doğmuş bebeklerin doğum odasında karıştırıldıkları zaman zaman duyduğumuz haberler arasındadır. Yeni doğan bebeklerin genelde birbirine çok benzedikleri için kolaylıkla karıştırabilecekleri düşünülür. Eğer hiçbir insan hiçbir yönüyle bir diğerinin aynı değilse ve özgün birer sanat eseri ise, karıştırma nereden kaynaklanıyor olabilir? Bu sorunun pek çok yanıtı olabilir. Fakat temelde, çocukların karıştırılmasının hastane veya doğumevi görevlilerinin "dikkatleri" ile yakından ilgili olduğu söylenebilir. Zira birkaç saatlik bebekler, her gün yüzlercesini görmeye alışkın hemşirelerin, ebelerin, doktorların gözünde dikkate değer bir "kimlik/kişilik" farkı oluşturmayabilir.

Ancak anneler için durum çok farklıdır. Onlar bebeklerini çok derin bir içgörüyle tanırlar. Onların her hali öncelikle annelerin dikkatini çeker. Sıra dışı bir durumu genelde ilk fark edip bazen doktorları da uyaran annelerdir. Onlara bırakıldığında bebeklerini bir kez gördükten sonra karıştırmaları mümkün değildir.

Annelerin yaratılıştan sahip oldukları bu sıra dışı "algı" şefkat ve olağanüstü feragat duygusu gibi nitelikler İslam inancında "cenneti onların ayakları altına" serdiren nedenler arasında sayılabilir. Yahudiler, bu konuda biraz daha ileriye giderek, bir atasözlerinde "anneleri Tanrının yeryüzündeki işlerine yardım etmekle görevli kişiler" olarak gördüklerini ifade ederler.

Annelik yeryüzündeki en eski meslektir. Bu anlamda anneleri insanlık tarihinin mimarları olarak görebiliriz. İnsan kaynağına kaynaklık etme rolleri onları eşsiz bir konuma yükseltmiştir. Fakat çoğu kez annelerin çocuklarını çok iyi tanıyamadıkları, onlara karşı aşırı duygusal davrandıkları ve bu nedenle çocuklarının potansiyeli konusunda objektif olamayacakları yönünde genel bir "önyargı" oluşturulmuştur. Bu basmakalıp inanışı destekleyecek nitelikte annelerin hiç olmadığını iddia etmek şüphesiz yanlış olacaktır. Ama bu türden "hurafeleri" annelerin büyük çoğunlunu içine alacak şekilde genellemek de olası değildir.

Bu nedenle çocuklarının eşsiz potansiyeli konusunda annelerin yapabileceğini başka hiç bir kimse yapamaz. Profesyonel anneler ve babalar bu alanın tartışmasız uzmanlarıdırlar. Çocukların çamuruna şekil verip onları eşsiz birer sanat eserine dönüştürmek ana babaların elindedir. Bunu yapmanın iki temel ön şartı vardır; birincisi çocuklarının potansiyel bir dahi olduğunu bilmeleri, ikincisi bu dehayı açığa çıkarmak için gereken bilgi ve beceriye ulaşacak çabayı göstermeye hayatlarının oyununu oynamaya hazır olmalarıdır.