Bilgi, kibir yapar fakat sevgi yüceltir.
Ä°nsanın sevmeyi öğrenmesi ilk baÅŸla komik bir ifade olarak görülebilir. ‘Sevgi doÄŸal bir olaydır’ diyebilirsiniz. Herkes doÄŸuÅŸtan sevme kapasitesine sahiptir, fakat bu kapasitenin baÅŸkalarının yardımıyla geliÅŸtirilmeye ihtiyacı vardır. Sevgiyle ilgili herÅŸeyi öğrenemezsiniz, ama ona ulaÅŸmak için yapmanız gereken bazı hazırlıklar da vardır. Nasıl yüzmek istediÄŸinizde su olan bir yere gitmeniz gerekirse, sevgiyi istiyorsanız kalbinizi baÅŸkalarına açmalı ve onlarla kaynaÅŸmalısınız.
Bir başınıza yaşayarak sevgiyi öğrenemezsiniz. Şüphesiz, insanlar sevmeyi çocukluk tecrübelerinden öğrenirler. Çocuklara ilk sevgi gösterenler anne babalardır ve bu yüzden çocuklara nasıl seveceklerini ilk öğretenler de onlardır. Anne babalar sevgiye ne kadar inanırlarsa, çocuklarına verecekleri sevgi o kadar fazla olur ve çocuklarının da sevme kapasitelerini geliştirmek için o derece şansı olur. Eğer çocuklar anne babalarından yeterli sevgi görmediyse, bunun sebebi anne babanın kendi sevme kapasitelerini yeterince geliştirememeleri ya da daha önceki çocuklarında, ağabey ya da abla, bu sevgiyi tüketmeleri de olabilir.
Böyle ailelerin çocukları, yetişkin biri olduğu zaman sınırlı sevme kapasitesine sahip olma tehlikesiyle karşılaşacaklardır. Aynı şekilde, çocukluklarında çok fazla sevgi gösterilen ve anne-babalarının aşırı sevgisini vazgeçilmez gören yetişkinler, çocuklarına sevgilerini ifade etmekte güçlük çekmektedir.
Bu tür kişiler şüphesiz ki, sevecek arkadaş ya da eş bulma yeterliliğine sahiptirler ve onlardan nasıl seveceklerini öğrenebilirler ancak, büyük ihtimalle kendi sevme güçlerine olan inançsızlıkları onları sevgi dolu ilişkiler ve arkadaşlıklar kurmaktan alıkoyacaktır. Bu insanlar yanlış bir düşünceyle bunun kendi yanlışları olduğunu zannederek sevmeyi ve sevilmeyi bilmedikleri için kendilerini suçlarlar. Sonuç olarak, kendilerine çok az güven duyarlar. Halbuki kendi içlerine yönelerek gösterdikleri davranışların sebeplerini bulmaya çalışabilirler.